Ileen
Montijn

 

Hele oude hond

16 september 2021

Willem Olie met hond (detail). Foto Jacob Olie, collectie Stadsarchief Amsterdam

Willem Olie met hond (detail). Foto Jacob Olie, collectie Stadsarchief Amsterdam

‘Ik houd heus wel van mooie kleren,’ schrijft Yvonne Kroonenberg, ‘maar daar horen mooie schoenen bij en daar kan ik niet op lopen.’ Een zin die mij uit het hart gegrepen is. Ik kan niet op hoge hakken lopen, en dat is toch een handicap als je je mooi, of chic, wilt kleden.

Hoewel het woord handicap hier misschien misplaatst is. Wie op hoge hakken loopt, die heeft pas een handicap. Daarover heeft la Kroonenberg ook een mooie zin, die zij in de mond legt van haar man. Hij moet niks hebben van hooggehakte poppetjes. ‘Daar kun je niet mee naar buiten,’ zegt hij, ‘ze komen niet vooruit. Het is dan net of je met een hele oude hond wandelt of met je oma.’
In hetzelfde stukje (‘Mode’) bekent de schrijfster dat ze houdt van bedrijfskleding. Stofjassen, overalls. De brede gordel van de glazenwasser, het leren schort van de hoefsmid. En, het mooiste van al, de voorschoot van de timmerman, waar zijn gereedschap in hangt; en nee, dat is niet plat-dubbelzinnig bedoeld, voegt zij eraan toe.

Ik lees het in een nieuwe editie van Kroonenbergs Alles went behalve een vent, onlangs verschenen bij uitgeverij Pluim. En al ken ik de schrijfster en ook haar stijl, ik sta toch weer paf van hoe goed zij is.