Het was weer een gezellig avondje adelen, gisteren op de televisie: de belangstelling voor het blauwe bloed lijkt nog steeds te groeien. (Lijkt: want tv heeft een lange productietijd, en het onderwerp kan de mensen best al de keel uit hangen, terwijl die amechtige documentaires eindelijk de lucht in gaan. Ik ben blij dat mijn boek vorig jaar mei al is verschenen.)
Michael Schaap presenteerde zichzelf als een snob in zijn eigen programma – zou hij eigenlijk die hele serie over de ‘hokjes’ in de Nederlandse samenleving om dit, hem duidelijk biologerende, thema heen hebben gebouwd? Hoe dan ook, it didn’t get up and walk, zoals dat heet. Dat kwam deels door Schaaps brallerige mede-snob, een advocaat, die het eventueel ontwapenende of ironische van zijn benadering ondermijnde.
Daarna, op Nederland 1 en eveneens van de VPRO, Hollands Welvaren over kasteel Middachten en zijn vrijwilligers. Dat was nog meer gezelligheid, braafheid, schaapachtigheid – het had zó van de EO kunnen komen. Wat een wonderlijke tijden zijn dit, mediagewijs. Alsof Nederland met een zaklantaarn onder de dekens ligt te lezen – geen ondeugende boekjes, maar Swiebertje.