Uit de Kniphal
25 maart 2016
Erwin Olaf, Portret van M. van Loon-Labouchere, 2013, detail
Er loopt een lijntje van het koninklijk huis naar de Albert Cuypmarkt – en het loopt via Martine van Loon-Labouchere, de laatste grootmeesteres van koningin Beatrix. Een jaar of tien geleden kwam ik haar tegen bij mijn favoriete marktgroenteman, Van Mourik. Nu weet ik dat zij ook de Kniphal frequenteert: de Kniphal, die afgelopen oudejaarsnacht uitbrandde, waarbij 9000 rollen stof verloren gingen (maar onlangs herrees de winkel met zo mogelijk nog mooiere stoffen in een tijdelijk onderkomen op nummer 116B).
Mevrouw Van Loon is een verbazende vrouw. Vroeger werkte ze bij Buitenlandse Zaken. Op haar 37ste trouwde ze met de Amsterdamse reder (en Eerste-Kamerlid voor de VVD) Daan Delprat, die toen 83 was. Drie jaar na zijn dood, in 1991, trouwde ze opnieuw: nu met Maurits Nanning van Loon, de laatste mannelijke telg van zijn geslacht en een uitzonderlijk begaafde man. Op mij maakte ze veel indruk door haar kalme, beheerste èn grappige optreden bij DWDD (27 okt 2008, helaas niet meer terug te zien).
De tentoonstelling Mode bij Van Loon, een verzameling japonnen, pakken, foto’s en schilderijen waarover nog veel meer te vertellen zou zijn, eindigt met een portret van mevrouw Van Loon dat in 2013 is gemaakt door Erwin Olaf: een mooie manier om de rijke portrettentraditie van de familie voort te zetten. Naast de foto staat de jurk die ze droeg, en die ze had laten maken door Frans Molenaar bij gelegenheid van de inhuldiging van koning Willem Alexander. De stof voor de jurk, lichtblauwe jacquard geweven zijde, kocht zij zelf, zo staat in de catalogus – bij de Kniphal. Ik ben het ze daar gisteren even gaan vertellen, voor het geval ze het nog niet wisten. Maar ze wisten het al, want er was een berichtje gekomen van de Keizersgracht: ondenkbaar dat ze zoiets zouden nalaten.