18 juli 2017
‘Life’s too short to stuff a mushroom’ was het motto van het boek Superwoman van Shirley Conran in 1975. Ik denk vaak aan die woorden (al weet ik pas sinds kort de herkomst) omdat ze zo fantastisch illustreren hoe anders de geschiedenis altijd loopt. Het leven te kort om een champignon te vullen? Talloos veel … Lees verder
28 juni 2017
Soms zie je plaatjes, zo leuk dat je opveert. Ik had het met de illustraties in Een bosje van dit, geschreven door Ina van der Beugel. Het gaat over het werk in een bloemenwinkel: niemand kon van zo’n nietig gegeven zulke leesbare, grappige verhaaltjes maken als zij. De tekeningen zijn van Atie Siegenbeek van Heukelom … Lees verder
21 juni 2017
De macht van standsverschil: een eeuw geleden was die dwingend, alomtegenwoordig. In Dieuwke Grijpma’s boek Kleding voor de elite, Nederlandse couturiers en hun klanten 1882-2000 kom ik zojuist een wel heel rauwe versie tegen. Het gaat over de kinderen van de rijken, voor wie gewoonlijk kleren werden gekocht bij Hirsch of de Bonneterie. Van mijlenver … Lees verder
9 mei 2017
Een vuistregel in de wereld van de confectie luidt dat één derde van alle nieuwe kleren voor de volle prijs wordt verkocht, één derde gaat in de uitverkoop of met korting weg, en één derde blijft over om te worden vernietigd, weggegooid of op z’n best gerecycled. Miljoenen kledingstukken, ongewenst, versmaad! In mijn boek Tot … Lees verder
23 april 2017
Overal werd genaaid, vroeger. Nog maar een halve eeuw geleden zaten talloze moeders ’s avonds na het eten te naaien en te verstellen. Op school kregen meisjes handwerkles, jonge vrouwen borduurden nachtponnen voor hun uitzet. Vóór 1960 had ieder fatsoenlijk kledingmagazijn, van de Bijenkorf tot Gerzon, een eigen naaiatelier: de pomp, heette dat. (Want confectie … Lees verder
10 april 2017
Een hoed vraagt lef. Een deksel op het hoofd is het opvallendste, meest beeldbepalende kledingstuk dat iemand kan aantrekken. Tot lang na WOII was voor een dame die toonbaar wilde zijn, de hoed onmisbaar, en voor een heer evenzo. Maar ook toen waren er twee soorten mensen: zij die dat als een vervelende verplichting zagen, en … Lees verder
29 maart 2017
De hele twintigste eeuw is een bloesje (‘blouse’ klinkt een beetje lijzig) de ideale dracht geweest, voor alle vrouwen. Een bloesje is fris, netjes, flatteus en met alles te combineren. Democratisch, zou je haast zeggen. In 1952, halverwege de eeuw, opende Hubert de Givenchy zijn voorjaarsshow met de ‘Bettina blouse’ (geshowd door Bettina Graziani), te … Lees verder
19 maart 2017
Vroeger speelden kleine meisjes met papieren poppen die je kon uitknippen. Je kon ze kleertjes aantrekken, ook uitgeknipt, die precies de contouren van het poppenlijf hadden, maar dan zaten er rechthoekige flapjes aan om om te vouwen en zo de jurk op de pop vast te zetten. Ik moet heel klein zijn geweest, maar ik … Lees verder
8 maart 2017
Het regent en ik denk over paraplu’s. Zou iemand al paraplu’s in de kunst verzamelen? Ik ken er maar weinig: Caillebotte’s Parijzenaars in de regen natuurlijk, en de regenbui van Vallotton. Maar verder? De paraplu, even nuttig als alledaags, is pas sinds een paar decennia in verpletterende aantallen in het straatbeeld aanwezig. Waarom? Ooit was … Lees verder
12 februari 2017
Zesenzeventig stukjes! Het kinderjakje – volgens mij meer een kieltje – op bijgaande foto is tweehonderd jaar oud en bestaat uit 76 stukjes stof. Ze hebben ze geteld in het museum, en zelfs een hele plattegrond gemaakt van de puzzel. Aan het kledingstuk zelf is het nauwelijks te zien, zo ingenieus zit het in elkaar. … Lees verder