2 september 2008
Zondagmiddag in de trein. Een man en een vrouw in de eerste klas, vrijwel alleen. Ze zijn allebei zeer fors, en zomers gekleed. Ze kijken naar een kind in badpak dat op het perron loopt, een heel dun meisje. Zij schat het op 45 pond. Hij: Vijfenveertig pond, dat woog ik al toen ik één … Lees verder
1 september 2008
Wit zit in mijn hoofd, ik denk dat ik daarom gisteren, na het verhaal over witte rijst en wit brood, dat plaatje van een sneeuwwit bed koos, met die kabouters. Ik schat het op omstreeks 1910. Het bed staat in een kasteel waarvan ik de naam niet mag onthullen. De foto onder dit stukje deed … Lees verder
31 augustus 2008
Zelfs hoe we slapen, hoe zacht, hoe lang, wordt door cultuur gedicteerd. Niets gaat vanzelf: iedereen kiest of laat zich vertellen wat het beste is. Alleen dát we moeten slapen is zeker. Vanmiddag kunnen we elkaar zien, lezer, in het Nederlands Architectuurinstituut in Maastricht, waar ik een lezing houd over het bed. Drie uur vanmiddag, … Lees verder
28 augustus 2008
Leuk bewijs dat cultuur echt veel sterker is dan natuur. Indonesiërs eten het liefste rijst, zozeer dat je een Indonesiër borden vol aardappels kunt voorzetten, waar hij ook beleefd van zal eten, en dat hij na die maaltijd nog het gevoel zal hebben, niet ècht te hebben gegeten. Dirk Vlasblom tekende het op uit de … Lees verder
24 augustus 2008
Dit zijn geen vijf mannen, het is er één. Kort geleden stond net zo’n foto in de krant. Je ziet hem wel eens vaker; ik dacht altijd dat het een kermisattractie was: een cabine met spiegels, waar je in kon gaan zitten om in vijfvoud op de foto te gaan, alsof je vergadert met jezelf. … Lees verder
21 augustus 2008
Onlangs hadden we het ineens over Lederhosen. Begin jaren zestig, toen mijn broertjes en ik klein waren, woonden we in Duitsland. Niet in Beieren of zo, maar in het koele Hamburg. Maar ook daar droegen alle jongens tot een jaar of veertien, en zij dus ook, Lederhosen. ’s Zomers korte, ’s winters knielange, met wollen … Lees verder
18 augustus 2008
Langs de A4, iets onder Schiphol, staat een reclameding – hoe heet zoiets? Een vierzijdig billboard – waar een vis uit steekt. Dat is leuk om te zien, omdat die vis sprekend lijkt op de rechtopstaande vis in Jacques Tati’s film Mon oncle. Daar is hij een fontein. Hij staat in de vijver in de … Lees verder
17 augustus 2008
Dat voedingsvoorlichting in de oorlog is bedacht, zoals ik hieronder schreef, is natuurlijk niet waar. Wat nieuw was, was dat de overheid zelf hier ineens een taak zag en een bureau oprichtte, in plaats van dat slechts particuliere instanties (zoals de Maatschappij tot Nut van’t Algemeen, of huishoudleraressen) zich geroepen voelden om de mensen tot … Lees verder
15 augustus 2008
Dit affiche uit de Tweede Wereldoorlog is ook van Piet Zwart – twee kleuren en een sterke hand van ontwerpen, met sober en toch feestelijk resultaat. Voedingsvoorlichting is bedacht in de oorlog vanwege de (dreigende) schaarste. Een bureau ging propaganda maken voor eetbare zaken waar genoeg van was (of kon worden geteeld), maar die weinig … Lees verder
13 augustus 2008
Een jurkje voor een klein meisje heeft al gauw iets ontroerends – maar wat op de Piet Zwart-tentoonstelling in het Gemeentemuseum Den Haag ligt, is om te zoenen. Een eenvoudig, recht jurkje, gemaakt voor een meisje van een jaar of vier, vijf misschien. Wit linnen (van ouderdom wat verkleurd) met donker borduursel er op, en móói! … Lees verder