2 mei 2023
Een stoffeerder is net zoiets als een couturier: ineens zag ik het, begreep ik het. In een mooie korte film over kasteel Keukenhof komt er een aan het woord: Ton Tibboel, wiens familie al sinds 1784 heeft gewerkt voor de adellijke heren van de Keukenhof – en vele andere grote huizen. Eerst maakten ze zadels … Lees verder
17 april 2023
Dat een Nederlander halverwege de 20ste eeuw een geacht couturier in Parijs werd, wist ik: Charles Montaigne, ik schreef over hem. Dat een andere Nederlander in Londen vanaf 1906 zeer succesvol was als kleermaker op Savile Row had ik ook wel eens gehoord: Frederick Scholte, uitvinder van de English drape. Nu blijkt … Lees verder
10 april 2023
In het Frans bestaan twee verschillende woorden voor haar: cheveux (wat op je hoofd groeit) en poil (lichaamsbeharing, en ook vacht bij dieren). Gek dat wij dat niet hebben, want het is inderdaad een belangrijk onderscheid. Hoewel ons woord ‘schaamhaar’ natuurlijk ook prachtig is. Het groeit alleen op die ene plek – terwijl er ook … Lees verder
24 maart 2023
Jan Veth was steengoed in portretten. Bij hem geen losse toets, geen gelukkig getroffen lijntje, maar uiterste zorgvuldigheid en een soort geestig gevoel voor wat zijn onderwerp typeert. Dit is zijn portret, te zien op de tentoonstelling in Dordrecht, van Geertje Bosman-de Groot. Het schilderij is uit 1905, zij is zeker zeventig. Ze was, zo … Lees verder
20 maart 2023
Je moest gewoon altijd breien, altijd als je niets anders om handen had. Als je niet at, sliep of werkte, breide je. Vooral kousen, want die sleten verschrikkelijk in de klompen die iedereen droeg. Ik heb ooit een mevrouw gesproken, Heintje Verwey, die dienstmeid was geweest bij een boer in Loenen in de jaren ’10 … Lees verder
2 maart 2023
Hoeden blijven me boeien. Neem deze, enorme, nu te zien in het Stedelijk. Wat klampt zich daar bovenaan voor beestje vast? Een jonge vos, een rat? (Klik hier voor een grotere foto.) Daar nog boven wat veren van exotische vogels. Wat zou je tegenwoordig een bekijks trekken met zo’n hoed. In 1910 natuurlijk ook wel; … Lees verder
9 februari 2023
Waar het op neerkomt is dat de baret heeft gewonnen van de alpinopet. De baret, breder en boller, is op het ogenblik in de mode en in velerlei kleuren te koop, ook bij de English Hatter (maar net als elders in één maat, die rond mijn hoofd knelt als een bankschroef). In de digitale krantenbank … Lees verder
3 februari 2023
Over hoofddeksels gesproken. Jaren- en jarenlang droeg ik mijn alpinopetje, ooit had ik er zelfs twee, een raakte zoek. ‘Vrai Basque – Tarascon – pure laine – imperméable’ staat op het heraldisch getinte etiket binnenin. De leren binnenband sloopte ik er af voor meer draagcomfort, waarna het petje toch wat los werd, het sleet, het … Lees verder
21 januari 2023
Mijn liefste vriendin zegt dat zij ‘geen hoedenhoofd’ heeft. Net als vroeger mijn moeder trotseert zij zonder hoofddeksel ’s winters de kou, en ’s zomers de zonnestralen. Stiekem denk ik dat het bescheidenheid van ze is: het verlangen om niet op te vallen. Want een hoed is altijd een soort bekroning, een punt op de … Lees verder
3 januari 2023
Als kind denk je natuurlijk dat het een ‘brosje’ is, een kleine bros dus. Mijn moeder, wier bescheiden juwelencollectie mij mateloos boeide, had veel broches. Er waren er wel twee of drie die bestonden uit een gouden munt, gesoldeerd op een lange speld… en op één daarvan stond, aan de achterkant, mijn naam! Dat was … Lees verder