19 mei 2020
Hier in huis zegt af en toe iemand: ‘I always carry a spare’. Dat gaat dan over zakdoeken – huisgenoot D. heeft er inderdaad altijd eentje extra bij zich. Het citaat is uit Busman’s Honeymoon van Dorothy Sayers, waar Lord Peter Wimsey een betraande getuige te hulp schiet met een zakdoek als een wapenstilstandsvlag. ‘It’s … Lees verder
8 mei 2020
Gisteren is de crowdfunding-actie voor het Klederdrachtmuseum begonnen, vandaag hebben zich al zo’n honderd schenkers gemeld. Het kleine museum aan de Herengracht lééft, dat is duidelijk. Sterker nog, het heeft grote dromen. Op de crowdfunding-site (klik HIER) is te lezen dat Jolanda van den Berg van plan was – nee, ís – om haar … Lees verder
23 april 2020
Het ziet er zeer somber uit voor een van de meest vrolijk-stemmende musea van Nederland. Van het Klederdrachtmuseum, hartje Amsterdam, word je alleen al zo blij omdat je eerst denkt: hm, klederdrachten… En dan blijkt het helemáál niet oubollig, ouderwets of truttig te zijn. Het is een zonnig grachtenhuis vol lapjes met prachtige patronen, kleuren, … Lees verder
6 april 2020
Drie ‘geklede middagjurken’, twee avondjurken, daarbij hoeden, avondmutsjes, lange en korte handschoenen, schoenen, bontcapejes – wat was er veel nodig voor de deelnemers aan het Lustrum van het Leids Studentencorps, in juni 1950. Maanden van tevoren was mijn moeder bezig. Eerst, het programma in de hand, inventariseren wat nodig was: voor het Concours Hippique, voor … Lees verder
17 maart 2020
‘Er is veel te zeggen voor het idee dat kleren ons dragen, en niet wij hen; we vormen ze wel naar onze ledematen, maar zij vormen onze harten, onze hersenen, onze taal naar hun zin. (…) De man heeft zijn hand vrij om zijn zwaard te grijpen, de vrouw heeft de hare nodig om het … Lees verder
21 februari 2020
Nu we het toch over onderdelen van het lichaam hebben: soms maken één of twee millimeters veel verschil. Als je voor de tv wordt opgemaakt – nee, ik moet zeggen: toen ik eens voor de tv werd opgemaakt, verfde de visagiste mijn lippen nét een beetje groter dan ze zijn. Een onverwacht effect, je toet … Lees verder
6 februari 2020
… kann auch entzücken, zeggen de Duitsers. Eigenlijk is het vrouwelijk lichaam in de kunst vrij vaak van achteren te zien, met de billen in de hoofdrol. Zie het wulpse portret dat Joaquín Sorolla van zijn vrouw maakte. Klassiek is Velazquez’ Rokeby Venus, die met dat spiegeltje. En in de fotografie: het beroemde Nu provençal … Lees verder
3 februari 2020
Een dag nadat mijn ilog ‘Leve de kont’ verscheen, stond in de Volkskrant een ingezonden brief van de vrouw met ‘de beroemdste billen van het Noorden’. Zo heette een documentaire van RTV Noord over haar, 4 jaar geleden. Geke Hankel, met haar weelderige vormen, kleurrijke kleding en sterke présence, werd 50 jaar geleden een geliefd … Lees verder
31 januari 2020
Een vrouw staat zich te wassen, een beetje haastig, want waarom zou je anders in je ene hand een spons, en in de andere al een handdoek vasthouden? Haar voeten zie je niet, maar ze staat ongetwijfeld in zo’n ondiepe badschaal waarin Franse vrouwen zich eind 19de eeuw soms wasten, juist ook op schilderijen van … Lees verder
8 januari 2020
Dat je het woord eigenlijk niet kunt uitspreken, draagt bij tot de geheimzinnige charme van het peignoir. Tea-gown is makkelijker, en eigenlijk is het hetzelfde: een elegant, los vallend kledingstuk waaronder je, o weldaad, géén korset hoeft te dragen. Je bent een soort wolk, donzig, onaanraakbaar. In Buddenbrooks (1901) van Thomas Mann kwam ik tot … Lees verder